Jacenty Sachowicz

Jacenty Sachowicz (1813-1875) był polskim malarzem i konserwatorem obrazów. Urodził się w Iłży, a zmarł w Warszawie. Kształcił się w Liceum Warszawskim, następnie studiował w Oddziale Sztuk Pięknych Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego, między innymi u Antoniego Blanka i Antoniego Brodzińskiego. Po zamknięciu uczelni kontynuował naukę prywatnie u Blanka. W latach 1837-1841 przebywał w Dreźnie, gdzie zgłębiał studia malarskie. Po powrocie tworzył obrazy religijne i portrety.

Sachowicz zajmował się również konserwacją oraz wyceną obrazów. Odrestaurował ponad 2 tysiące dzieł pochodzących między innymi z galerii Ogińskich, galerii Radziwiłłów w Nieborowie, warszawskich kościołów oraz zbiorów w Berlinie i Wiedniu. Pracował w Muzeum Sztuk Pięknych w Warszawie, a 1 stycznia 1863 został powołany na stanowisko jego kustosza. W ramach pracy był delegowany na Wielką Wystawę Światową w Paryżu w 1867 roku oraz badał galerie w Dreźnie i Berlinie w 1869 roku. Był starszym bratem miniaturzysty i fotografa Grzegorza, miał żonę i dzieci. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim.

Na podstawie artykułu „Jacenty Sachowicz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.