Bolesław Wodecki

Bolesław Wojciech Wodecki urodził się 25 kwietnia 1897 roku w Iłży, w rodzinie Marcelego i Marianny z Jakubowskich. Ukończył szkołę powszechną w Iłży oraz gimnazjum w Radomiu. Kształcił się w 1. Rosyjskim Korpusie Kadetów w Kijowie, a w 1918 roku rozpoczął służbę w 3. pułku ułanów I Korpusu Polskiego w Rosji. Od 1919 roku służył w 29. pułku Strzelców Kaniowskich, między innymi jako dowódca plutonu pionierów i plutonu łączności. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, podczas której został ranny.

W latach 1928-1934 był wykładowcą w Szkole Podchorążych Piechoty, a w latach 1936-1937 dowodził kursem podchorążych rezerwy 25. Dywizji Piechoty. W 1939 roku otrzymał stopień majora i dowodził III batalionem 29. pułku Strzelców Kaniowskich. Uczestniczył w kampanii wrześniowej, między innymi w bitwie nad Bzurą i obronie Warszawy. Został ranny w bitwie pod Młocinami. Zmarł 3 stycznia 1940 roku. Według dokumentów zmarł w szpitalu w Łodzi, natomiast informacje PCK wskazywały na Szpital Ujazdowski w Warszawie. Pośmiertnie otrzymał Order Virtuti Militari V klasy.

Na podstawie artykułu „Bolesław Wodecki” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.